کهف حقیقت (ندبه)

«بر من سخت است که خلق را ببینم و تو دیده نشوی...»

بدانیم داریم چه میکنیم

مجلس نمایندگان آمریکا استفاده از واتس‌اپ روی گوشی‌های رسمی را ممنوع اعلام کرده و دفتر امنیت سایبری‌شان گفته جزو برنامه‌های پرخطر است.

آی مردم، آی مسئول، بدانیم داریم چه می‌کنیم.

کیک زرد که می‌گویند، این است!

این پودر و کلوخه‌های زرد و خوشرنگ که می‌بینید، کیک زرد است.

خب، کیک زرد چیست؟ همان اکسید اورانیوم!

همین پودر زرد را بعد از چند مرحله به قرص‌های سیاه دی‌اکسید اورانیوم (ملاحظه کنید) تبدیل می‌کنند و می‌شود سوخت هسته‌ای.

و هر کدام از آن قرص‌های سیاه کوچک معادل هزار کیلو زغال سنگ انرژی تولید می‌کنند!

خلاصه ماجرا چنین است:

  • استخراج سنگ معدن اورانیوم و بعد جداسازی اورانیوم از ناخالصی‌ها
  • تبدیل اورانیوم به اکسید اورانیوم یعنی همین کیک زرد
  • تبدیل کیک زرد به هگزافلورید اورانیوم
  • انتقال هگزافلورید اورانیوم به دستگاه‌های گریز از مرکز یا اصطلاحا سانتریفیوژ (همان استوانه‌های بلند فلزی)
  • سانتریفیوژها با سرعت چندهزار دور در دقیقه می‌چرخند و اتم‌های شکافت‌پذیر اورانیوم را که سبک‌‌تر هستند، از اتم‌های شکافت‌ناپذیر که سنگین‌ترند، جدا می‌کنند. منظور از غنی‌سازی اورانیوم همین است.
  • بعد از غنی‌سازی، هگزافلوراید اورانیوم را به دی‌اکسید اورانیوم تبدیل می‌کنند که پودری تیره‌رنگ است.
  • پودر دی‌اکسید اورانیوم را می‌فشارند تا به‌شکل قرص‌های کوچک درآید. قرص‌ها همان سوخت هسته‌ای هستند.
  • سوخت هسته‌ای را داخل میله‌های باریک و بلند سوخت جای می‌دهند و میله‌ها را به قلب راکتور منتقل می‌کنند.
  • قرص‌ها در اثر شکافت هسته‌ای اصطلاحا می‌سوزند و انرژی زیادی تولید می‌کنند که دمای آب داخل راکتور را تا چندصددرجه بالا می‌برد و طبیعتا بخار داغ تولید می‌شود.
  • بخار داغ از مجراهای خاص با فشار به‌ پره‌های توربین می‌دمد.
  • پره‌ها می‌چرخند و محور توربین را که به مولد (یا همان ژنراتور) وصل است می‌چرخانند.
  • بوسیله مولد، انرژی مکانیکی به انرژی الکتریکی تبدیل و برق تولید می‌شود.
  • بعد از آنکه قرص‌های دی‌اکسید اورانیوم کاملا سوختند و پسماند شدند، آن‌ها را با سوخت جدید جایگزین و پسماندها را به محل امن منتقل می‌کنند.

خلاصه‌ی چرخه سوخت هسته‌ای تقریبا همین است. تمام مراحل را دانشمندان ما در کشور خودمان انجام می‌دهند. خیلی سر راه‌مان سنگ انداختند و شماری از دانشمندان‌مان را از ما گرفتند تا نتوانیم؛ اما خدا خواست و همت کردیم و توانستیم، الحمدلله.


مطالب مرتبط:

علم اگر در ثریا باشد *

در بحبوحه وقایعِ پیاپیِ این روزها، خبر مهمی نسبتا مهجور ماند و آن پرتاب ماهواره ثریا به مدار 750 کیلومتری زمین بود. هم ماهواره و هم ماهواره‌بر، هر دو ایرانی هستند. خدا را بی‌نهایت شکر. تزریق محموله در مدار 750 کیلومتری دستاورد مهمی است و راه را برای پرتاب‌های مرتفع‌تر هموارتر می‌کند. ماهواره‌برهای ایرانی پیش از این، تا ارتفاع تقریبا 500 کیلومتری بالا رفته بودند.

ماهواره ثریا (متعلق به سازمان فضایی ایران) با ماهواره‌بر قائم 100 (متعلق به سپاه پاسداران) به فضا رفت و در مدار جای گرفت.

ماهواره‌بر قائم 100 با سوخت جامد کار می‌کند و سه‌مرحله‌ای است. نگهداری پرتابگرهای سوخت جامد آسان‌تر است و لازم نیست در خود پایگاه سوخت‌گیری شوند. ضمنا بیشتر پرتاب‌های مهم ایران قبلا دومرحله‌ای بودند اما این‌بار موتور سومی هم در کار بود تا بتواند محموله را تا ارتفاع بیشتری بالا ببرد. با همین شیوه می‌توان محموله‌های سنگین‌تر را تا ارتفاعات بالاتر هم پرواز داد و سرانجام به ارتفاع بیش از 30,000 کیلومتری یعنی به مدار زمین‌آهنگ (اصطلاحا ژئو) دست یافت، ان‌شاء‌الله.

* عنوان را از حدیثی از رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم وام گرفتم که می‌فرماید:

لو كانَ العِلمُ بالثُّريّا لَتَناوَلَهُ رِجالٌ مِن فارِسَ

علم اگر در ثریا باشد، بی‌گمان مردانی از فارس به آن دست یابند. (که قاعدتاً منظور از فارس همان ایران است.)